Pastorale brief nr 3

Gepubliceerd op 31 maart 2020 om 10:42

Pastorale brief nr 3

Beste mensen                                                                   

Wat een gekke omstandigheden waarin we terecht zijn

gekomen. De overvolle intensive care afdelingen in de

ziekenhuizen, de ouderen zonder bezoek in de

verpleeghuizen. Voor de een beangstigend weinig werk,

voor de ander gekmakende drukte. Corona heeft ons leven

totaal ontwricht en we zijn nog in een worsteling,

zoekende hoe we aan deze nieuwe omstandigheden

vorm moeten geven.

 

Afgelopen zondag heb ik, via een livestream dienst in Nijmegen, afscheid genomen van mijn werk daar als diaconaal predikant. Voor dat afscheid was ik bezig met het Bijbelgedeelte van de worsteling van Jakob, (Genesis 32) want met dat Bijbelverhaal ben ik zo’n 35 jaar geleden mijn predikant schap ook begonnen. Het verhaal is u vast bekend. Jakob staat op de grens van zijn thuisland. Hij gaat de grensrivier oversteken, om daar zijn broeder te ontmoeten. Zijn broeder die hij bedrogen had om de zegen van zijn vader af te dwingen en zo zijn broer het eerstgeboorterecht te ontfutselen. En dan staat er: Het is nacht.

Het is nacht als je je broeder nog niet onder ogen durft te komen, in de ogen durft te zien. Het is nacht voor Jakob en hij is helemaal alleen, op zichzelf teruggeworpen. Voor velen nu in deze Corona-tijd een herkenbaar gevoel; alleen te zijn, met je eigen gedachten, je eigen worsteling met hoe het nu verder moet gaan. Want dat is wat er met Jakob gebeurt:  hij verzeilt in een worsteling met… Ja met wie, met wat…., is het God, is het een engel Gods, is het God in de gedaante van zijn eigen geweten, is het een gevecht met zichzelf?

Het staat er niet en ook Jakobs pogingen om die ander toch zijn naam te laten noemen, na de worsteling, heeft geen resultaat. Maar er gebeurt wel heel veel met Jakob. Hij komt uit die worsteling als een ander mens. Hij krijgt een andere naam, “Jakob”, dat betekent bedrieger, wordt “Israël”, dat zoiets betekent als ‘strijder met God’. Een nieuwe naam, alsof Jakob daar gedoopt wordt in die grensrivier van het beloofde land. God strijdt met Jakob omdat hij zijn broeder moet gaan ontmoeten en zich om moet vormen tot een nieuwe verhouding met zijn broeder. Geen slinkse wegen meer, geen verborgen gedoe, je niet meer verschuilen achter al je bezittingen en welvaart, maar een open ontmoeting van mens tot mens. Dat is wat God van hem vraagt. En Jakob heeft door, dat hij dat niet zomaar kan, dat hij dat alleen kan als hij zich een gezegend mens weet. “Ik laat u niet gaan, tenzij gij mij zegent”. En gezegend wordt Jakob. Nu niet een zegen die hij op slinkse wijze zichzelf heeft toegeëigend, maar een zegen die hem van Gods wege geschonken wordt. Mét zijn nieuwe naam is hij klaar voor de nieuwe ontmoeting met zijn broeder.

En er staat: Als hij aan de overkant van de rivier komt, komt de zon op. De nacht is geweken!

En wanneer hij dan op weg gaat naar zijn broeder, loopt hij mank. De worsteling is in zijn lijf gaan zitten. Met elke stap die hij doet, wordt hij herinnerd aan zijn worsteling en dat dát zijn opdracht is; open op weg naar de medemens, alles opruimen wat die ontmoeting in de weg kan staan en op weg gaan. Hoe moeizaam soms ook, hij gaat op weg naar de werkelijke ontmoeting met de ander.

We zitten volop in de Coronacrisis. Voor wie in het oog van de orkaan verkeren, in ziekenhuizen, verpleeghuizen, patiënten en verplegend personeel, voor wie economisch getroffen is, voor wie angstig zijn en voor wie zwaarwegende beslissingen moeten nemen, is het diepe nacht. De worsteling is evident. Is het God…? Ik zou het niet willen zeggen. Het geeft z’n naam niet prijs. We kunnen wel afdwingen dat we gezegend uit deze worsteling tevoorschijn zullen komen. Gezegend maar mank. Mank aan de al te vanzelfsprekende overdaad en welvaart, waar we in deze westerse  maatschappij vanuit gingen. Mank gaan aan het hamsteren wat we deden van zelfgenoegzaamheid, genot en egoïsme.

Wat zou het mooi zijn als we uit deze crisis straks kunnen halen, na de worsteling, dat we iets minder zelfgenoegzaam zijn, dat we weer meer op elkaar gaan letten. Weer meer ruimte gaan geven aan de natuur, weer meer respect kunnen opbrengen voor medemens en mededier. Als dat het resultaat zou kunnen zijn, dan komt er toch nog zegen uit voort.

Voor u allen een bemoedigende groet.

Paul Oosterhoff, diaconaal werker Rivierenland Oost

 

Bereikbaar voor u

Als pastoraal team zijn we ook voor u beschikbaar als u dat wenst. U kunt appen, mailen, bellen of we komen bij u langs als dat verantwoord is. Schroom niet om dat ons te laten weten! Vrede en alle goeds in deze verwarrende tijden, namens het pastorale team.      

Marike Meek: 0618420900, marike.meek@gmail.com

Dick Sonneveld: 0641494539, dajsonneveld@rivierenlandoost.nl

Jan Willem Drost: 0648574709, jwdrost@rivierenlandoost.nl

Paul Oosterhoff: 0622994450, poosterhoff@rivierenlandoost.nl

Anja Hulsbergen: 0630290304, ahulsbergen@rivierenland.nl

 

Liturgische bloemstuk (uitleg bij de Schikking van de 5e zondag in de 40-dagentij

 

Het thema van deze schikking is:  “Gedragen worden door anderen` (niet letterlijk nu, maar figuurlijk). Hoop hebben en houden op een betere toekomst. Met liefde ervoor elkaar zijn. In de stip plaatsen we een rode roos (liefde, betrokkenheid, leven). Die als het ware het warrige en onduidelijke leven van nu ontstijgt. Gedragen door de onderlinge verbondenheid (klimop). We zien de rode roos gesteund door de klimop, symbool van trouw en een roze wolk van graszaden.

Liefde is sterker dan de dood!


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.