Pastorale brief nr 7

Gepubliceerd op 30 april 2020 om 11:37

Herdenken en vieren


Vandaag, terwijl ik deze pastorale brief aan het schrijven ben, is het Koningsdag. Een dag die elk jaar door heel Nederland wordt gevierd met vrijmarkten, feesten, concerten en het koningshuis dat een stad bezoekt. Dit jaar is het stil, geen feesten, geen concerten, geen koningshuis in Maastricht. We zijn allemaal thuis, we vieren het met elkaar. In de hoop dat het volgend jaar wel weer uitbundig gevierd
kan worden. Want misschien hebben we volgend jaar wel echt wat te vieren. En hebben we het coronavirus bedwongen en is er, hopelijk, een vaccin tegen deze verraderlijke ziekte.

Tegelijk is koningsdag elk jaar de opmaat naar 2 andere bijzondere dagen; Dodenherdenking en bevrijdingsdag. Maar ook deze beide dagen zullen dit jaar heel anders gaan verlopen. Geen grote herdenking op de Dam of bij de Waalsdorpervlakte. Het wordt een herdenking in eenvoud en stilte. En dat terwijl we dit jaar ook nog 75 jaar bevrijding mogen vieren. We leven 75 jaren in vrede en in vrijheid. Maar ook Bevrijdingsdag zal het niet hetzelfde zijn, geen festivals, geen feesten. Want eigenlijk voelt die vrijheid op dit moment niet als vrijheid, zoals we dat al jaren mogen ervaren. En met nog zoveel mensen in het ziekenhuis en op de IC is het ook moeilijk om vrijheid te vieren op dezelfde wijze als we dat altijd doen. En toch is de bevrijding, 75 jaren in vrijheid, het waard om te vieren.

Een aantal jaren geleden heb ik zelf mogen ervaren hoe veteranen zelf kijken naar de oorlog en de bevrijding van Nederland. Ik mocht bij een diner aanwezig zijn, waar ook veteranen uit Amerika en Canada waren.
We zaten daar allemaal aan ronde tafels. En aan onze tafel zat een 98-jarige veteraan uit Amerika. Tijdens het eten kwamen we in gesprek en het bleek dat deze veteraan, Maggie, een bijzonder rol had gehad bij o.a. operatie Market Garden. Op het eind van de avond, hebben we met elkaar, hand in hand, samen het lied “we’ll meet again, don’t know where, don’t know when”, gezongen. Dat was een gebeurtenis die zoveel emotie bij iedereen aan tafel gaf, dit was zo bijzonder. En op zo’n moment voel je dat je als mensen met elkaar verbonden bent, op welke wijze dan ook. In tijden van oorlog en vrede en in tijden van crisis. Maar het maakte des te meer duidelijk dat vrede en gezondheid het waard zijn om te vieren, elke keer opnieuw. Daarmee komt te meer het besef dat we het samen moeten doen op deze wereld, in Nederland, in Rivierenland Oost. Helaas is deze veteraan “James Megallas” in maart van dit jaar overleden, op de leeftijd van 103 jaar.
A.s. zondag is het “ zondag Jubilate”. En Jubilate betekent “Jubelt, juicht”, dit komt uit het eerste vers van Psalm 66. Sinds de opstanding van Jezus uit de dood, “moeten” wij daarover juichen. Jezus is opgestaan uit de dood en verschenen aan zijn leerlingen. Hij heeft hen de opdracht gegeven om in plaats van vissers van vissen, nu “vissers van mensen” te worden. Dat is ook in de dienst van afgelopen zondag verteld. Zij kregen de taak om het verhaal van zijn dood en verrijzenis door te vertellen aan ieder die dat wilde horen. En dat deden ze ook, zonder aarzeling en met volle overtuiging. Want dit verhaal was te mooi en te bijzonder om niet door te geven aan allen die daarvan wilden horen. Want dit verhaal geeft hoop, geeft een toekomst. Hoe donker de nacht ook is, het zal weer licht worden. Het graf was niet het einde; het was een nieuw begin.
Zo ook moeten wij vertrouwen dat de corona crisis niet het einde is. Want met elkaar komen we uit deze crisis. Is het een nieuw begin? Dat mogen we hopen; dat we met elkaar beseffen dat het anders moet. Dat we hiermee een nieuwe kansen en mogelijkheden krijgen. Zodat we hopelijk straks, later met elkaar kunnen vieren dat we corona hebben overwonnen. Dat we onze vrijheid weer terug hebben gekregen, zoals we deze vrijheid 75 jaren geleden terug hebben gekregen. Dan mogen we juichen, blij zijn, de vlag uithangen, wetende dat corona niet het einde betekende. Zoals 5 jaren oorlog niet het einde waren, zoals de dood van Jezus niet het einde was.
Namens het pastorale team,
Anja Hulsbergen

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.